Wat is Overgave

Overgave zegt zoveel meer dan dat ene woordje uitspreekt…Wat betekent overgave voor jou?

Het spreekt over de gave je te kunnen maar vooral durven overgeven. Alle touwtjes loslaten, een ander deze in handen laten nemen. Daar is kracht en moed voor nodig, het betekent dat je twijfels, onzekerheden, angsten in jezelf moet loslaten, over drempels durven stappen. Zonder dit kom je niet tot een pure overgave, dan is je overgave slechts een weerspiegeling van iets dat je wel zou willen geven, iets dat je afbakent, beperkt en daarvanuit geef je.

Het is een geven, je geeft jezelf. Met en in al je dromen, fantasiegedachten, schaamte, onzekerheden, angsten…….tegelijkertijd is het ook een nemen. Je neemt iets van de ander, je neemt zijn of haar leiding aan.
Je ontneemt hem of haar wellicht ook iets, de mogelijkheid zich over te geven…..aan zijn of haar eigen gevoelens omdat je die ander min of meer in dienst stelt van je eigen behoeftes. Want het is jouw behoefte dat een ander de touwtjes in handen neemt, jou leidt. Dan kan die ander zichzelf nog wel laten leiden door eigen gevoelens maar wanneer dat niet overeenkomt met jouw behoeftes zal het vroeg of laat botsen. Overgave is geen kwetsbaarheid of zwakte, het getuigt van sterkte en is tevens een vorm van macht. Je bewust zijn van die macht is niet fout, het geeft je meer inzicht in jezelf het maakt de basis in jezelf sterker. Vanuit die basis kun je geven, vanuit die basis kun je je overgeven.

Wanneer je de eigen overgave in jezelf durft te volgen en hierin de juiste partner gevonden hebt, die jij geschikt acht om de touwtjes in handen te houden, dan is dat een vorm van macht. Net zoveel macht als andersom diegene die de touwtjes in handen houdt over jou heeft. Het stelt je op gelijke voet met de ander. Er vind een uitwisseling van macht plaatst: Jij bepaalt de grenzen, je geeft de ander de touwtjes in handen met het volledige vertrouwen dat hij of zij de grenzen niet zal overschrijden. (het gaat hier dan om de harde grenzen)

Het moment dat je je overgeeft is de uitwisseling van macht compleet. De ander de touwtjes in handen, jij de macht over je eigen overgave in handen. Zou je zelf ook nog eens de touwtjes in handen moeten blijven houden dan wordt het aanzienlijk moeilijker om tot overgave aan jezelf te komen. Want macht is gekoppeld aan verantwoordelijkheid. De verantwoordelijkheid en zorg over jouw welzijn, zodat je in alle vertrouwen je kunt overgeven, en vanuit die overgave kunt geven.

Overgave is ook macht, al dan niet beperkt, geven aan een ander.

Wellicht als het op deze manier wordt benaderd worden de risico’s ook direct een stuk duidelijker.
Waarom zou je die macht geven aan iemand die je eigenlijk niet goed kent, waarvan je helemaal nog niet kunt weten hoe zorgvuldig hij of zij hiermee omgaat?
Het lijkt me logisch wanneer je dit pas doet als er sprake is van een stukje vertrouwen, dan kun je een (beperkte) macht geven, wanneer de basis van dat vertrouwen is verstevigd zou je de beperkingen in de macht die je aan de ander geeft achterwege kunnen laten. Er is niets mis mee om te geven vanuit een beperkte overgave wanneer je iemand nog niet goed kent, het is de enige bescherming die je aan jezelf kunt geven. Waar je op terug kunt vallen, waar vanuit je kunt bouwen aan een sterke basis om gaandeweg die beperkte overgave te laten groeien tot een complete overgave.
Wanneer macht wordt genomen of afgedwongen dan is er sprake van machtsmisbruik, dan is wat je geeft geen overgave meer.
Natuurlijk kan dit onderdeel zijn van een spel, of onderdeel van een relatie. Echter wanneer je grenzen niet gerespecteerd worden, wanneer je door de ander wordt geleid en gestuurd in alles zonder te worden gestimuleerd, gemotiveerd en geïnspireerd om in jezelf te kijken, te delen wat in je leeft en de ander die kennis en dat inzicht te laten gebruiken om jou tot een grotere of intensere overgave aan jezelf toe te laten komen dan mag je je serieus gaan afvragen of er nog wel sprake is van een machtsuitwisseling. Of er nog wel sprake is van een vrijwilligheid, het vrijwillig uit handen geven van de touwtjes, het vrijwillig overgeven, het vrijwillig geven…

Overgave is pas oprecht wanneer je er vrijwillig aan overgeeft, wanneer je je geven wilt omdat dit een behoefte in jouzelf is.

Eén gedachte op “Wat is Overgave”

  1. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard, een gegeven dat ik helaas maar al te goed ken.
    In dit stukje heel mooi omschreven, voor mij is bdsm echt wel een machtspel, soms geef je en soms neem je inderdaad, zolang je daar allebei mee kunt leven is dat prima.
    Ikzelf ondervind nog wel eens lastige momenten als ik het gevoel krijg te veel te nemen, de ander te gebruiken voor mijn eigen behoefte (heel treffend omschreven overigens).
    Ik geef zlf ontzettend graag maar wat is dan geven in deze?
    Kan je meer geven dan jezelf?
    Als ik mijzelf overgeef, min of meer alle regeltjes en afspraken loslaat, zien waar het moment ons brengt, ben ik dan een nemer of een gever?
    Ik geef mijn D de macht oiver mij, tussen de regels door zeg ik keihard: neem mij gebruik mij, doe met mij wat jij wil, daarmee geef ik ook aan dat ik die behoefte heb, dus daar waar ik geef neem ik ook weldegelijk.
    Misschien (en ik raak daar steeds meer van overtuigt) is het juist de contradicties die bdsm zo machtig mooi en interessant maken, ik lig bijna constant met mijzelf overhoop, je ervaart pijn, je lichaam schreeuwt dat het niet ok is terwijl je hoofd /geest/ gevoel schreeuwt om meer en meer.
    Daar waar stoppen op je lippen ligt spreek je hardop uit dat je meer wil, verder, dieper, een langdurig voortslepende strijd die zich in mij ontspint, wie of wat er gaat winnen is per gelegenheid afhankelijk, net zoals dat is als dat je je op het ene moment (dag) anders voelt dan op het andere, dan komt er weer een stukje emotie bij kijken, emotie is gevoel en gevoel wil je eigenlijk uitschakelen als jij je overgeeft, weer zo’n heerlijke contradictie.

Geef een reactie