Een avond Place de Nous

Tsja, Grijze, omschrijf dan je gevoel maar eens.

Gisteren besloten we heel spontaan om, met alle drempelvrees die we kennen, toch weer een keer naar een BDSM gelegenheid te gaan. Diegene die ons een beetje kennen weten dat dit niet een makkelijke stap is.
Toen we een beetje aan het rondkijken waren waar we naar toe konden en wilden gaan, zagen we dat hele goede vrienden naar het Fetisch Café gingen, héél eerlijk, het voelde als kiezen voor de veiligheid, en we hadden al heel lang naar elkaar aangegeven dat we een keer samen, in ons eigen voelen, zonder ons te verschuilen, deze stap verder wilden zetten.

Hoe begon het? Dan is het zaterdag, er was al besloten om te gaan stappen, en ’s morgens in bed met de koffie was mijn vraag: “Wat gaan we vanavond doen?” Karen wist gelijk wat mijn echte vraag was, en ging er serieus op in, en zonder dralen zaten we op onze telefoon te kijken of en wat er in Place de Nous zou zijn. ’s Middags een workshop, geen tijd voor, en (nog) niet de behoefte aan. Maar de avond, op fetlife stond iedere zaterdagavond play party. Nog een blik in elkaars ogen, en het besluit was genomen. We gaan naar Place De Nous!

Iedereen die ons een beetje kent, weet hoe groot onze drempelvrees is, en dat het daarin meer dan eng voelt, zeker voor mijn lief. Na een fijne middag ging ze alvast uitzoeken wat ze aan wilde, en ik bepaalde de string. Speeltjes en handdoeken inpakken, eten, plots nog telefoon waardoor we uiteindelijk een half uurtje later dan gepland in de auto stapten. Via wat smalle weggetjes met hulp van Google Maps kwamen we er aan.

Naar binnen, de vraag wie we waren, en of we een uitleg wilden van wat waar was. Ja, dat wilden we graag. Erna nog even een drankje aan de gezellige bar, en vervolgens richting de tussenruimte gegaan. Dubbel hoor, er kwam behoorlijk veel geluid uit de speelruimte, en daarmee ook een hoop energie. Waarom dan dubbel? Onze valkuil, tegen de energiestroom inzwemmen om samen onze diepte te beleven, of stil af zitten wachten, weten dat de avond een grote kater zal worden. Een hand op de hare, de tas met speeltjes mee, en de speelruimte in. Daar weer een bank gezocht om samen even te zitten, even de energie te voelen, en de moed te vinden, de handen van Karen echt koud van de emotie.

Toen ze even naar het toilet moest zocht ik door de ruimte om een plek te vinden, en vond een mooie hoge tafel in een hoek van de zaal, zodat we niet midden in het zicht zaten, en met genoeg ruimte voor de sadist die de masochiste wilde zien, met haar spelen, en haar de diepte van de pijn laten ervaren. Toen ze terug kwam nam ik haar weer bij de hand, en nam haar mee naar de tafel, en vertelde haar op haar buik op de tafel te gaan liggen.

Zoals er altijd de betovering is, op het moment dat ik de sub en masochiste zie, met haar mag spelen, we samen de diepte zoeken, zo kwam ook nu de betovering weer over mij. Nee, verwacht geen verslag van alles wat we deden, maar laat mij proberen die verwondering en betovering met haar te delen. Ik heb kreunen van pijn gehoord, maar nergens één waarin ze stop zei. Ik heb de onbegrijpelijk mooie dans in haar lichaam gezien, aan de ene kant om de pijn te ontlopen, en aan de andere kant in de sensualiteit van haar zijn. Ik heb gezien hoe de pijn verdrongen werd door lust, in een stroom van orgasmes, niet te stoppen, uitputtend en vol lust.
Soms hield ik haar lichaam zo vast dat ze niet bewegen kón, geen ontlopen mogelijk was, waardoor de diepte dieper werd, de val zwarter en het hijgen zwaarder. Momenten van rust, elkaar vast houden, momenten van de sadist in mij die er geen genoeg van kreeg om haar pijn te doen. Ook haar meneer die zijn liefde wil tonen, en waarin op haar verzoek er zo spontaan een knuffel gedeeld mocht worden als aanloop naar dieper zwart en zwartere diepten. Ondanks alle energie om ons heen, alle geluiden, waren de sub en haar dom samen op reis, voelde de masochiste de pijn om in de diepte te mogen gaan. Daagde ik haar uit te geven, meer te geven, en daarna nog meer te geven.

Gelukkig ken ik de woorden niet om deze betovering te analyseren, en blijft het daarom die betovering. Tijd is dan ook één van de sensaties die weg valt. Hoe lang? Geen idee, maar ergens zag ik dat het steeds zwaarder werd om van golf naar golf te gaan, iedere keer de diepte in te moeten, zonder verweer, en zelfs met de uitdaging van laat mij nog dieper ons stuk in gaan.
“Ga nog maar even gebogen over het bed staan, billen naar achteren.” Als dom heb ik al de neiging om zachter en lager te praten, en dat werkte hier echt niet! Toen ze stond pakte ik een handdoek en legde deze op de dichtstbijzijnde bank, en liep weer terug, pakte de gemeenste cane én de harde plak. Waar de dominant dacht allebei de instrumenten nog één keer te gebruiken, dacht de sadist er anders over en nam het roer over, nog minstens tien golven, zonder de rust er tussen, moest de sterke masochiste dragen, dieper en dieper, en met een hevigheid waarbij haar hele lichaam trilde om het op te vangen.

Met een glas wijn op de bank, nagenieten, langzaam terug komen, langzaam iets meer de gewone wereld weer vinden, en dat mooie weer even naar de achtergrond. Tijd om bij te komen, tijd om samen tegen elkaar te zitten. Tijd om samen even te praten, te voelen hoe het is. Een glimlach mogen zien die mij van binnen zo verwarmde.

Na een onverwacht prettig intermezzo keken we elkaar aan, namen plots even afscheid van diegene die bij ons aangeschoven waren, omdat nu de ruimte er was, we deze niet in wilden vullen met het sociale gedeelte en de interactie, maar samen nog een keer die diepte zoeken.

Als de eerste keer al betoverend voor mij was, de tweede keer nog meer, nog intenser, een dans met zijn tweeën, een dans die soms bijna een gevecht was, en waarin de passen scherp draaiden, pijn, lust, liefde, hardheid én tederheid in één moment samen konden vallen. De hardheid maakte dat er geen andere weg was dan de lust in de diepte in te gaan, een blik waarmee ze mij uitdaagde om dan ook werkelijk haar sadist te zijn. Bijna een onverzadigbaarheid, een alleen maar dieper en meer, golven om in te verdrinken, mijn hand om haar weer naar boven te halen om de volgende golf in te laten gaan. Ik dwong haar mij aan te kijken, en zag zoveel emoties, en een paar keer een glimlach die alles wat woorden niet zeggen konden liet zien. De posities wisselden elkaar af, de gebieden waar de pijn zich op concentreerde wisselde mee. Soms mocht ze even kiezen, meestal was er geen keus, ging ze de weg die de pijn haar liet gaan en waarin haar dans zo mooi is. Ging het om de hardheid? Nee, het ging om onze dans samen, het ging om ons delen, ons ervaren. Nog meer daagde ik haar uit, nog dieper wilde ik mijn lief zien gaan, wilde ik haar laten voelen en beleven. Gebogen over een lange tafel liet ik haar kiezen wel strafwerktuig ik zou gebruiken, ze koos niet meer, pakte blindelings iets en gaf het aan mij. Waar de laatste golven vandaan gekomen zijn, hoe ze die op heeft kunnen vangen, ik weet het niet. Ik gaf, en zij nam, nam het ritme van de dans de diepte in.

“Kruip maar naar die bank, het is genoeg geweest, lieve Sub.” Dat was het laatste wat ik tegen haar zei, voordat ze tegen mij aan mocht komen zitten, een handdoek over haar heen om niet te snel af te koelen na al de inspanning, na al het voelen.

Een tijdje later reden we, met een bijzonder gevoel in ons, weer terug, geen seconde spijt van de keuze die we maakten om weer samen naar buiten te treden.

0 0 stemmen
Jouw Waardering

You may also like...

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties