Een jaar vol tegenstellingen

Zo aan het eind van het jaar wordt er wat af gemijmerd, en blijf ik het bijzonder vinden dat al die persoonlijke gedachten en gevoelens hier gedeeld worden.

Natuurlijk kijk ook ik terug naar het afgelopen jaar, een heftig jaar op emotioneel vlak. Van mijn weg zien te vinden in het immense verdriet dat er was na de breuk tussen Grey en mij. Het was een diep en donker gat waarin ik belandde en ik moest er in mijn eigen tijd en tempo een weg uit zien te vinden. Dat losgelaten worden in een D’s zo’n enorme impact heeft was bijna beangstigend. Overtuigd van het definitieve van onze breuk probeerde ik de draad van mijn leven op te pakken, in mijn gezinsleven ging me dat nog wel redelijk goed af. Op dat vlak had ik vaker met dit bijltje gehakt en zowel mijn kinderen als ik zelf stapten bijna vanzelf in die drie eenheid die we zo lang geweest waren. Natuurlijk ging niet alles zonder slag of stoot, maar we hoefden het wiel niet meer uit te vinden.

Zo anders was het in het alleen zijn, en wat heb ik me (ondanks de steun van lieve vrienden) alleen gevoeld in de wintermaanden van 2015. Het was alsof dat donkere gat me nog een tikkeltje harder omlaag trok, wat ik probeerde te doorbreken met positieve voornemens. Mijn verjaardag wilde ik me omringen met vrienden die bijzonder voor me zijn, en ik ging daten……ik zal jullie de details besparen. Vreselijk vond ik het, en vreselijk verloren voelde ik. Het heeft lang geduurd tot ik mezelf toe kon staan boos te zijn, boos op mezelf, boos op Grey en daarna duurde het nog even tot ik die boosheid uit kon spreken.

Het daten had ik losgelaten, ik ging me meer en meer realiseren dat ik niet zomaar meer iemand toe kon (en wilde) laten. Het besef van de jaren aan intensiteit die opgebouwd en gedeeld was begon tot me door te dringen. En dat maakte me eigenlijk nog meer boos op Grey, ik voelde me zo intens in de steek gelaten door hem. Zelfs al was ik degene die de beslissing nam om de relatie te verbreken. Een scheiding, met al het verdriet dat erbij gepaard gaat, het fysiek niet meer samen zijn en daar weg in vinden. De pijn van binnen kon geen goede weg naar buiten vinden. Schrijven kon me niet aanreiken wat ik er altijd (ruim 20 jaar) in had kunnen vinden, ik had een nieuwe pijn ervaren die niet op de mij vertrouwde manier geuit kon worden. Ik zocht naar nieuwe manieren en er opende een mij onbekende deur, in digitale foto bewerkingen vond ik een creatieve uitlaatklep waarin ik mijn pijn echt kon laten spreken.

Ongelooflijk veel tranen heb ik gelaten, uren en uren aan muziek geluisterd terwijl ik in de stevige greep van pijn vastgeklemd zat. Ik verdronk in de pijn, dook onder en kwam weer boven. Dacht ik in mijn leven diep te zijn gegaan, dit was een diepte die ik nog niet ervaren had.

De sub in mij was verdoofd, het meisje in mij voelde zich intens verloren. De vrouw in mij wist nog een beetje te overleven, de moeder in mij nam het roer grotendeels over, en het meisje en de sub werden losgelaten. Ik wist niet hoe er een weg in te vinden. De pijn was te groot, te scherp. Het benam me de adem. Het idee me over te moeten geven aan een vreemde man, die toe te laten, alle vertrouwdheden die ik met Grey deelde kwijt te zijn…het was een duizelingwekkende achtbaan van verdriet en pijn die me maar niet liet uitstappen.

En zomaar ineens gebeurde er iets tijdens een telefoongesprek tussen Grey en mij (we waren wel on speaking terms), was het alsof de Dom de sub een hand toestak.

Het verwarde me, het raakte alle pijn en verdriet nog eens extra maar ook….het maakte wakker wat weggestoken was. Het is lastig uit te leggen maar het was alsof de sub voorbij ging aan de pijn van de vrouw in mij, zij zette stappen die ik niet zetten kon. Een vonk tijdens dat telefoongesprek en de sub wilde een deur openzetten, ik heb enorm veel strijden met mezelf gevoerd die dag(en). Toegezegd om naar Grey toe te rijden, wetende dat als we elkaar zouden zien de verlangens het over zouden nemen. Toegegeven aan de angsten, twijfel en het verdriet en weer afgezegd. Daarna boosheid richting mijzelf om  de deur die ik weer had dichtgegooid…en ik ben toch gegaan.

Het was een duidelijk kader wat we samen hadden neergezet, ik had een enorme behoefte aan bdsm en was niet in staat me open te stellen voor een onbekende Dom. Grey kon me de veiligheid bieden die ik nodig had, en daarna zouden we ieder weer in ons eigen leven stappen (jaja hoe naief kun je zijn 😉

Het was verwarrend,  meer dan ik ooit verwoorden kan. Om na maanden mezelf weer aan Grey te geven, het beschadigde vertrouwen dat boven kwam drijven, de pijn, het in de steek gelaten voelen, het verdriet, alles leek een uitweg te zoeken in dat ene moment en toch was er ook een rotsvaste overtuiging dat ik me ondanks alle pijn weer aan hem wilde geven, en aan hem alleen.

De rest van het verhaal kennen jullie grotendeels wel, we zijn voorzichtig gaan zoeken naar een nieuwe weg. Niet meer het leven van een getrouwd stel met gezin, maar een afstands relatie. Niet meer de vanzelfsprekendheid van elke nacht samen in bed maar wel de zekerheid van het geven, het willen geven en de exclusiviteit van mijn geven.

Het was geen gemakkelijk jaar, dit jaar sluit aan op een rij opeenvolgende jaren vol ingrijpende gebeurtenissen en veranderingen. Ik kan nog niet oprecht zeggen balans te hebben gevonden want daarvoor zijn er simpelweg teveel onzekerheden die de horizon kleuren. Maar ik kan wel met zekerheid zeggen dat mijn overgave aan Grey dieper, intenser en sterker geworden is.

0 0 stemmen
Jouw Waardering

Karen

Blogger en curator van diverse bdsm (kunst) sites

You may also like...

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties