Intens beleven en grijze mist

Soms voelt het of mijn hoofd overloopt met woorden die een uitweg zoeken, enerzijds wil ik schrijven, anderzijds belemmerd het gevoel van kwetsbaarheid me dusdanig dat ik het tot nu toe heb gelaten bij de gedachte aan schrijven, en die dan weer losliet. En dan zijn er nog de enorm dubbele gevoelens waar ik al een tijd mee worstel.

Als ik zou schrijven over de innerlijke strijd dan ga ik niet schrijven over de intens geweldige belevingen van de laatste tijd, als ik zou schrijven over de intens geweldige belevingen van de laatste tijd dan ga ik niet schrijven over de innerlijke strijd. Misschien leest dat voor de meesten als vreemd maar voor mij kan dat echt het struikelblok zijn wat maakt dat ik me terugtrek. Terugtrek in mijzelf, terugtrek van Grey, terugtrek van schrijven en met jullie delen.

Dit kost me dus nogal wat moed, om toch de stap te zetten om te schrijven. Om het gevoel van kwetsbaarheid naast me neer te leggen en eerst maar eens gewoon te gaan schrijven…

In de afgelopen jaren heb ik meer dan eens de rode draad aangehaald die bdsm voor mij was in het leven dat ik (samen met Grey leefde). Sinds onze scheiding en het samen bewandelen van een nieuwe weg voelt het alsof ik af en toe die rode draad oppak en eventjes volg, heel af en toe zelfs sta ik mijzelf toe om mij over te geven aan een intense bondage maar meestal is de draad ver weg. Dat stemt me verdrietig, het kost me veel energie om mijn weg te vinden in dit nieuwe leven. Mijn balans bestaat eigenlijk uit het overstappen van de ene balans in de andere, maar ze zijn niet echt gekoppeld. Er is het dagelijks leven, er is het samen zijn met Grey hier en er is een spoortje waarop we af en toe bdsm beleven. Niet meer met de frequentie van voorheen, wel met een heel andere intensiteit en ook dáár moet ik mijn weg nog in vinden. Soms ben ik bang dat ik bezig ben mezelf te verliezen in die momenten van intensiteit….het contrast is zo ongelooflijk groot. Ik ben een stuk van de passie in mijzelf kwijtgeraakt, ik herken mezelf soms niet eens meer. Ik dans niet meer zoals ik deed, ik dans nog maar sporadisch en ook dat stemt me verdrietig.

En áls ik dan dans…is het hevig, ga ik er 200% voor, verlies ik mijzelf in die dans, geef ik alles wat ik te geven heb en geniet ervan…..om daarna weer terug te stappen in die donkere mist die om mij heen hangt.

Het zou niet kloppen wanneer ik nu alleen maar een blog zou schrijven over de intens en mooie belevingen van de afgelopen maanden. Het zou ook niet kloppen wanneer nik alleen maar zou schrijven over het gemis en verdriet. En op een vreemde manier klopt het ook niet om alles tegelijk te schrijven, en toch is dat wat ik bewust doe nu omdat dat aansluit bij hoe mijn leven zich lijkt te bewegen de laatste tijd.

Er was een bijzonder samenzijn met een vrouw, en er was een bijzonder samenzijn met een man. Ik bedoel dus iemand erbij, iemand voor wie wij ons hebben opengesteld, maar ook bijzondere mensen die zich voor ons hebben opengesteld. Ik beschouw dat niet als normaal, ik ben al heel erg terughoudend in het toelaten van anderen in mijn intieme belevingswereld. Een wereld waar bdsm en seks samen een eigen dans bewegen. Het is niet vanzelfsprekend daar iemand in toe te laten, ik voel me daar meer dan kwetsbaar in. Vanuit mijn overgave zal ik Grey volgen wanneer hij iemand besluit daarin toe te laten maar zou ik me te kwetsbaar voelen dan trek ik een stolp over me heen. Voel ik me veilig genoeg dan is die stolp niet nodig.

In beide belevingen was de stolp niet nodig. Het samen bdsm beleven met een andere subdame is voor mij niet nieuw, maar toch iedere keer wel spannend. Er was plezier, er was een zekere ongedwongenheid die mij in staat stelde de flow in mijzelf te volgen. Ik genoot van ieder aspect, van zelf gedomineerd worden terwijl zij dit kon zien, van zien hoe zij reageerde op Grey zijn dominantie, van de wisselwerking tussen ons drie. Het was een enorm bijzonder samenzijn waar ik met een prettig gevoel op terugkijk.

En toen kwam het samen beleven met een andere man, iemand die geen dominant is, iemand die niet volledig onbekend voor me is maar tegelijkertijd ook weer wel. Ik heb in mijn leven twee keer een trio met twee mannen beleefd, de eerste keer was lang (heel lang) geleden en was er veel drank in het spel. Het was zeker leuk maar ik was vooral de speelbal in hun fantasie en haalde er zelf minder uit. De tweede keer was de energie die ik voelde te veel, ik ben gevoelig voor energie, en helemaal voor mannelijke energie, en nog meer voor mannelijke en dominante energie. Dat kan overweldigend zijn op een manier dat het voelt alsof ik erin verdrink, op een niet prettige manier. Ik ben destijds in paniek de slaapkamer uitgerend, ik kon het niet aan die energie.

Sommigen van jullie weten misschien dat Grey en ik voor onze scheiding voorzichtige stappen hadden gezet om een Dom te vinden die we in onze beleving konden betrekken. De contacten die we hadden opgedaan joegen mij nog verder weg, en uiteindelijk hebben we toen besloten het los te laten. Daarna was het natuurlijk helemaal van de baan toen we uit elkaar waren, in de eerste maanden vorig jaar van ons hernieuwde samenzijn hadden we onze handen vol aan het herstellen van vertrouwen en vinden van een weg samen. Eigenlijk zijn we gewoon niet meer bezig geweest met het idee van een man/Dom erbij, tot ik een paar maanden geleden spontaan zei dat ik wel een man wist die ervoor open zou staan. Ik weet eerlijk gezegd niet meer waarom ik dat zei, soms worden wij beiden door energie gestuurd. Dit keer wilde ik zo min mogelijk betrokken worden in de voorbereidingen, de gesprekken voorafgaand. Ik wist om wie het ging, ik wist hoe ik me bij hem voelde en ik vertrouwde erop dat dit ook goed zou blijven voelen in eventuele vervolgstappen.

Een paar weken geleden zijn we samen naar deze man gegaan, onderweg in de auto liepen de spanningen bij mij behoorlijk hoog op. Het is denk ik maar goed dat ik niet zelf reed want ik denk dat ik was omgedraaid 😉 zoals altijd gooiden de pubers ook nog wat roet in het eten met hun onrust maar het lukte me om dit iedere keer nadat ze gebeld hadden weer los te laten. Het moment dat Grey mij op de bank naar zich toe trok en de andere man uitnodigde naast mij te komen zitten aan de andere kant wenste ik echt even dat ik door de bank heen zou mogen verdwijnen. De aandacht van twee mannen die in sterk contact met hun eigen geilheid stonden was intens, op eenzelfde overweldigende manier als ik al eens eerder ervaren heb. Ik was zelfs even bang dat ik zou gaan hyperventileren zo sterk waren de spanningen in mijn lichaam. Met mijn ogen dicht heb ik het over me heen laten komen, geen twee mannen handen die ik op mijn lichaam voelde maar vier, om nog maar te zwijgen van de enorme energie die ik aan twee kanten naast me voelde.

Na een tijdje kwam ik er echt niet meer onderuit en moet ik van Grey mijn ogen opendoen, gelukkig mocht ik eerst hem aankijken maar uiteindelijk moest ik dan toch ook de andere man aankijken. Dat was echt een enorme drempel om te overwinnen, het hem aan moeten kijken wetend dat ik eenmaal in die fase vreselijk transparant ben. Mijn ogen schijnen veel te verraden (en anders doet mijn lichaam dat wel).

Ik liet het over me heen spoelen als een grote golf en dat werkte. Ik kan absoluut niet meer de volgorde herinneren en ik ben er de persoon niet naar om al te intieme details te delen maar wat ik heel sterk heb gevoeld, en waar ik heel erg van heb genoten, is hetgeen ik amper verwoorden kan zonder in woorden te vervallen die afbreuk doen aan mijn gevoel. Mijn overgave aan Grey was immens sterk en tegelijkertijd kon ik ook de connectie aangaan met de andere man, ik voelde me vrij en onbevangen in het hun speeltje te zijn. Ik was me er voortdurend van bewust dat ik vooral diende voor hun lust en tegelijkertijd heb ik daar intens van kunnen genieten. Zonder ook maar één tel het gevoel te hebben niet gerespecteerd te worden in de vrouw die ik ben.

Dat is denk ik wat deze ervaring voor mij zo bijzonder maakte, het is zo gemakkelijk om als onderdanige vrouw in een trio met twee mannen een bijna minderwaardig gevoel te krijgen omdat in dat moment je een speeltje bent, soms zelfs bijna een gebruiksvoorwerp dat puur ter plezier van het genot van beide heren ingezet wordt. Ik weet dat voor velen dit uitermate interessant en opwindend klinkt en er ook genoeg mensen zijn die daarin voorbij gaan aan het respect dat eraan ten grondslag ligt (en in mijn ogen hoort te liggen).

Voor mij was dat in perfecte balans, ik heb me dat speeltje gevoeld, dat gebruiksvoorwerp zelf, ok ik zal het een stapje verder opvoeren…al vind ik het echt ongelooflijk moeilijk om te schrijven…ik voelde me hun exclusieve sletje en ik kan geen woorden vinden om dat gevoel te omschrijven. Het was een openbaring, een verademing bijna, het was bijzonder, heftig, intens en ook overweldigend maar dit keer zonder dat ik in paniek ben weggerend 🙂

En daarna was er de donkerte in mijn dagelijks leven, een terugval fysiek, mijn lichaam dat op allerlei manieren een soort protest leek aan te tekenen. Een blaasontsteking, mijn bekken dat op andere manieren  opspeelde, de vermoeidheid die me flink parten heeft gespeeld. Het was een flinke strijd om dat alles het hoofd te bieden zonder het een negatieve invloed te laten hebben op de ervaring zelf.

Ik ben trots op mezelf, ik heb mezelf opengesteld voor een ervaring die al jaren in mij sluimerde maar waar ik ook voor terugdeinsde. Ik ben niet voorbij mijn eigen grenzen gegaan, ik heb me niet uit het veld laten slaan door de enorme anti climax in de dagen/weken erna en ik heb nu toch de moed kunnen vinden dit met jullie te delen.

Liefs

MisTique

0 0 stemmen
Jouw Waardering

Karen

Blogger en curator van diverse bdsm (kunst) sites

You may also like...

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties