Mevrouw van de Berg

“Vroeger, toen was het een stuk beter, al dat softe gedoe met een boete hier en daar.”

Mopperend deed de wat oudere agent zijn saaie bureaudienst. Het maakte zijn gevoel vandaag echt niet beter, liever had hij nu in de winkelstraat rondgelopen en gekeken naar de vrouwen in rokjes. Het liefst één die op de wandelpromenade fietste. Dan zag je de mooie benen en kon je met een boos gebaar ze een tijd aan de praat houden en dreigen met een bekeuring. Afhankelijk van zijn stemming en de reacties van de dame in rok besloot hij dan of ze wel of niet een bekeuring zouden krijgen. Nog steeds verlangde hij naar de oude tijd, als iemand iets deed gooide je die een nacht in de cel, dreigde eens flink en als diegene echt over de schreef gegaan was gaf je een flink pak billenkoek. Iedereen vond het gewoon en als diegene er dan thuis over klaagde wist je wat er zou gebeuren, er volgde gewoon nog een pak voor de billen. Dát waren nog eens tijden, respect voor een agent van politie was toen ook echt respect. Met een nors gezicht schoof hij wat papieren heen en weer, pakte een stempel om de laatste boetes officieel in te boeken.

Heel even kwam er een glimlach op zijn gezicht, pas was er een nieuwe officier op het bureau gekomen. Tijdens een kop koffie hadden ze een keer zitten praten over die goede oude tijd. Ondanks dat de officier een stuk jonger was had hij instemmend geknikt toen agent Grijs aangaf dat een ouderwets pak voor de billen het respect er liet zijn. Hierna had officier Zwart even stil voor zich uit zitten kijken. “Als je nu zorgt dat de boetes niet te snel afgestempeld worden kunnen we daar inderdaad wel wat aan doen. Als er dan iemand tussen het moment van krijgen van de boete en het officiële inboeken binnen komt, mag je van mij, en ik dek je daar dan in, bij geschikte kandidaten een lichamelijke strafsessie aanbieden. Als het erg is, of de bekeuring is al ingeboekt, dan is er ook nog een mogelijkheid, maar die moet je eerst met mij overleggen, en het kan zijn dat ik de straf dan zelf geef.” Met een blik vol begrip naar elkaar hadden ze vervolgens de afspraak met een stevige handdruk beklonken.

Terwijl hij in een rustig tempo de bekeuringen aan het afstempelen was werd er op de deur geklopt. In afwachting van wie er binnen zou komen riep hij, nog steeds nors, “Binnen.” Schrikbarend! Onder de verpakking zal wel een mooie vrouw zitten, maar zoals ze binnen kwam met roze beenwarmers, een strakke broek en een fuchsia top die werkelijk pijn deed aan je ogen was dat niet te zien. Ze wil gelijk gaan praten, maar rustig stempelt agent Grijs nog een paar boetes af. Dan kijkt hij haar pas in haar ogen en knikt zodat ze van wal kan steken. Hevig geagiteerd en vol bozig vuur komt ze zich beklagen dat ze een belachelijke parkeerboete heeft gehad. Ze raast maar door en door, geeft hem niet de kans om vragen te stellen en ze stelt zich belachelijk aan. Hij besluit dat, ondanks haar kleren die hem irriteren, dit misschien wel een goede kandidaat voor een lichamelijke straf is. Officier Zwart had het straf geven later in een ander gesprek c.p. genoemd. Thuis had hij het opgezocht en heel veel informatie er over gevonden, lichamelijke straf, en de filmpjes die onder die noemer op zijn beeldscherm waren gekomen gaven er een heel duidelijk beeld over.

“En nu houdt u even u mond, anders zijn we nu klaar met het gesprek en krijgt u gewoon de boete, en als u nog verder gaat kan er ook nog een boete bij komen voor het beledigen van een ambtenaar in functie. Heeft u mij begrepen!” Tot zijn verbazing kwam er een stille knik, maar de ogen spoten nog steeds vuur. “U heeft een bekeuring gekregen, laat mij eerst even uw paspoort zien, zodat ik uit kan zoeken wanneer en waar.” Hij pakte het paspoort aan, keek even op zijn beeldscherm, gaf het paspoort terug, rommelde wat door de stapel bekeuringen die voor hem lag en viste haar bekeuring er tussenuit. Deze lag nog aan de kant die niet afgestempeld was. Een goede kandidaat, een nog niet afgestempelde bekeuring, en hij had het gevoel dat er nog iets was. Op zijn vraag waarom hij iets aan de bekeuring zou doen zag hij even de onzekerheid door haar heen gaan. Eerlijk gaf ze aan dat ze op dit moment geen middelen had om een bekeuring te voldoen. Van binnen lachte hij, dit was de perfecte mogelijkheid om een strafsessie aan te bieden.

Zoals veel agenten begon agent Grijs ook eerst aan een omstandig verhaal, over dat je niet zomaar zonder te betalen je auto neer kon zetten, óók niet als je alleen maar even iets op hoefde te halen. Het was bijzonder om te zien hoe hij zichzelf tot gerechtvaardigde boosheid op kon zwepen. Om nu te zeggen dat het heel erg veel indruk op de dame in kwestie maakte, nee, dat ook weer niet. Mevrouw Van de Berg bleef met een mopperhoofd kijken. “Ik ga u nu éénmaal een aanbieding doen, u moet gelijk beslissen en het gevolg moet morgen afgehandeld worden.” Een licht vragend boogje in de wenkbrauw liet merken dat hij heel even haar aandacht had. “U komt morgen hier, uiteraard niet zo belachelijk en opzichtig gekleed als nu, en ik geef u een echte straf, geen geld, maar omdat u een boete van €100,– heeft, krijgt u morgen in een strafsessie 100 slagen met een Spaans rietje, een cane.” Een geschokte blik is het antwoord. “Ik verwacht u morgen om 14:00 uur hier, u ziet er net gekleed uit, zodat ik makkelijk u een serieus pak op u billen kan geven, als dit gedaan is mag u zelf de bekeuring doorscheuren en is het geheel afgehandeld. En NÚ wil ik u antwoord!” Zelden heeft agent Grijs zo nors tegen iemand gesproken, maar hij weet dat dit de enige manier is om haar hierin mee te laten gaan. Na een oneindige seconde stilte is haar masker gevallen en knikt ze klein. “Morgen om twee uur in de middag, mooi en praktisch gekleed, en nu kunt u gaan.” Als ze de deur woordloos achter zich dicht trekt komt er voor het eerst op deze middag een grijns op zijn gezicht.

Agent Grijs zou geen echte agent zijn als hij niet even verder zoekt op haar naam en antecedenten. Met de grijns die toch al op zijn gezicht gekomen was bladert hij door papieren, zoekt op de computer en ontdekt dat ze inderdaad nog meer openstaande boetes heeft! Er is er één voor te snel rijden, en één, en het verbaasd hem niet, voor het beledigen van een ambtenaar in functie. Deze twee samen zijn nog veel duurder dan de €100,– voor het verkeerd parkeren, en deze zijn ook al beiden officieel geregistreerd. Hij besluit om officier Zwart te bellen en legt de situatie uit. Een vrouw met meerdere bekeuringen, geen geld, en twee bekeuringen die al ingeboekt zijn. Al snel krijgt hij de opdracht om voor dinsdag, want dan is Zwart officier van Dienst, een afspraak te maken. Wel moet hij “dat mevrouwtje” heel duidelijk maken dat ze er dan niet met alleen een spanking af komt, maar een zekere dienstverlening deel van de afspraak uitmaakt. Ook is er min of meer een kledingvoorschrift wat met haar doorgenomen moet worden. Agent Grijs ziet officier Zwart dan wel niet, maar hij voelt het fijne glimlachje wat op zijn gezicht staat. Het gesprek wordt afgesloten en agent Grijs weet wat hem te doen staat.

Keurig op tijd is er het klopje op de deur. Nog ziet hij de dwarsheid in Mevrouw Van de Berg en besluit dat ze in de gang op een stoel kan wachten, laat haar eerst maar een beetje bekoelen, aangenomen dat het helpt. In de tussentijd legt hij de bekeuringen allemaal op tafel. Als hij haar binnen laat komen laat hij haar even staan, kijkt naar de kleding die ze draagt, en ten opzichte van gisteren is dit wel heel veel beter. Een leuk kort rokje, een kanten top en mooie nylons laten haar figuur mooi uitkomen. Na een moment stilte, agent Grijs gebruikt dit heel erg graag, knikt hij naar een stoel en zegt dat ze plaats mag nemen. “Mevrouw Van de Berg, er is een probleem. Nadat u gisteren vertrokken bent heb ik, zoals een goede agent betaamd, nog op uw naam gezocht. Mij is toen duidelijk geworden dat u, behalve de parkeerboete, ook nog twee bekeuringen open heeft staan. Deze zijn voor te hard rijden, en nog veel erger, voor de belediging van een ambtenaar in functie. Eerlijk gezegd ben ik hier niet verbaasd over want de manier waarop u gisteren reageerde zat daar ook al dicht bij. Mijn uiterste best heb ik nu voor u gedaan, en ik heb een officier bereid gevonden om hierin actie te ondernemen. Omdat deze twee bekeuringen al ingeboekt zijn kan ik deze niet ongedaan maken. Een officier heeft hierin meer mogelijkheden, en als u bereid bent om dinsdagavond hier om 20:00 uur te zijn, en mee te werken aan een veel uitgebreidere strafsessie, wil de betreffende officier hier aan mee werken. De eerlijkheid gebied mij u te zeggen dat het niet alleen bij c.p. kan blijven, maar als de officier besluit om lichamelijk dingen met u te doen dat u dan alleen lege briefjes in te brengen heeft. Als hij in die straf besluit uw lichaam te nemen dan heeft u dat te accepteren. Uiteraard zal er ook het gedeelte lichamelijke straf in betrokken worden. Mijn tijd is kostbaar, ik besteed er al een hoop van aan u, dus ik verwacht ook nu snel een antwoord van u.”

De stilte was voelbaar. Als er al vuur in haar ogen geweest was, nu was er een boze diepte, een hevigheid die de strafsessie die hier op zou volgen alleen maar erger zou maken. Vragend keek de agent haar aan. Omdat ze niet gelijk reageerde liep hij langzaam naar de deur. Als ze het straf niet zou accepteren was het voor hem de moeite ook niet waard om haar nu van haar boete te ontslaan door haar een flinke caning te geven. Toen hij met zijn hand bij de deurkruk was kreeg hij een heel boos knikje, “Dinsdagavond acht uur, en zorg dat u er heel erg sexy vrouwelijk uitziet, de officier is erg kieskeurig en onverzorgd binnen komen kan de hele afspraak op losse schroeven zetten, maar dat is dan uiteraard uw eigen keuze.” Nog een boze knik en de afspraak was gemaakt.

“Zo, dan kan de strafsessie nu beginnen. Ik ga u de straf in drie delen geven, het eerste gedeelte van 33 slagen zal met een lichte cane gebeuren zodat uw lichaam er een beetje aan kan wennen, vervolgens krijgt u een momentje rust, en volgen er 33 slagen met een middelzware cane. Om de straf compleet te maken zal ik eindigen met 34 slagen met de zwaarste en hardste cane die ik hier heb. Als er een moment is dat u het niet aankan mag u stop zeggen, dit betekend wel dat u er nadien nog twee slagen voor iedere keer dat u stop zegt bij krijgt.”

Agent Grijs liet haar opstaan, zette haar voor zijn grote bureau neer en deed zijn handboeien om haar handen om te voorkomen dat ze die op haar billen zou leggen als de pijn erg hevig werd. Met haar handen geboeid voor haar drukte hij tegen haar rug zodat ze wel over het bureau moest buigen. Toen zij in de gewenste positie over het bureau stond pakte hij de eerste cane. Met een klein beetje compassie besloot hij de eerste slagen niet al te hard te doen. Pas na de tiende keer dat het Spaanse rietje haar rok had geraakt zette hij meer kracht en liet het rietje flink door zwiepen. Hij hoorde haar een beetje steunen, bij het raken van de slag zelfs even kreunen, maar ze kon omgaan met de eerste 33 slagen.

Na de eerste serie slagen wachtte agent Grijs tot haar adem een beetje tot rust gekomen was. Daarna pakte hij haar even in haar haar en terwijl hij haar hoofd een beetje naar boven trok vroeg hij of ze haar les aan het leren was. Een antwoord kwam er niet. Een grimmige blik kwam op zijn gezicht en hij ging achter haar staan. Hij wist dat ze de warmte van zijn lichaam achter het hare voelde, en de intimidatie die daar van uitging. Hij pakte de rand van haar rokje en trok dit in één ruwe beweging tot over haar heupen. Even deed hij een stap achteruit toen hij de ordinaire onderbroek zag die zij aangetrokken had. “Beste Mevrouw Van de Berg, als u dit dinsdag ook flikt, is er een goede kans dat u de bekeuringen toch gewoon zal moeten betalen. Officier Zwart heeft expliciet aangegeven dat hij u keurig maar ook uiterst sexy gekleed wil zien. Als u de afspraak wilt verzieken is dit de beste manier.” Zonder er verder veel aandacht aan te besteden begon agent Grijs aan de tweede serie van 33 slagen, dit keer met toch wel een meer serieuze cane. Omdat de agent dit keer niet zacht begon, maar de straf echt straf wilde laten zijn was er na tien slagen een breekpunt. “Stop.” Zoals hij beloofd had stopte hij direct, en weer duurde het even voor haar adem tot rust kwam. Rustig stond hij met de cane klaar tot haar lichaam ontspande.

Toen hij de ontspanning in haar lichaam zag verstevigde hij zijn greep om de cane en in een vast tempo ging hij verder waar hij gebleven was. Aandachtig keek hij naar haar lichaam en zag dat er iets in veranderde, plotseling kwam er een boog in haar rug, zag hij haar handen zich beurtelings strekken tot de uiterste stand van de vingers om daarna ineens weer een vuist te worden. Met een glimlach zag hij hoe een orgasme zacht door haar lichaam sluimerde. “Dat is goed om door te geven aan officier Zwart, ik weet dat hij van sensuele vrouwen die in contact met hun lichaam zijn houdt.” Deze gedachte vloog door zijn hoofd. Verder ging hij in de serie, en na de 33 slagen maakte hij het af met de twee slagen omdat ze stop gezegd had. Nu duurde het toch een hele tijd langer voor Mevrouw Van de Berg haar adem onder controle had. Ongeduldig wachtte hij er op.

Weer ging hij achter haar staan, hij nam ook niet meer de moeite om te vragen of ze haar les nu aan het leren was. Omdat haar rokje over haar heupen lag voelde ze de warmte nog veel sneller en dichterbij. Onbewust wist ze het en toch voelde ze zich vernederd toen hij zonder omhaal haar onderbroek afstroopte en halverwege haar dijen liet hangen. Ze vroeg zichzelf af of het wel zo slim was geweest om in de dwarsheid van het weten dat ze straf moest ondergaan zo een gewone weinig vrouwelijke onderbroek aan te doen. Ach, nu was het te laat om agent Grijs daarmee in een mildere stemming te brengen en moest ze de laatste serie ondergaan. Weer voelde ze hoe agent Grijs naar achteren liep, en hoe hij de onderbroek verder naar beneden deed tot bij haar pumps, nog trok hij er aan, en ze begreep dat zij uit haar onderbroek moest stappen. Toen ze dat gedaan had voelde ze de kracht van zijn schoenen tegen de hare, en moest ze haar benen wel spreiden. Als in een film zag ze in welke positie ze stond, haar blote billen ver naar achteren, haar benen heel wijd en alles van haar vrouw zijn zichtbaar. Voor het eerst voelde ze een roodheid van schaamte over haar gezicht gaan.

Hard waren ze, iedere slag met de zware cane deed haar haar adem inhouden. In een stevig tempo kwam er slag na slag op haar billen en agent Grijs zag weer de boog in haar lichaam komen. De keer dat ze een orgasme kreeg in de tweede serie deed het orgasme wat bij de achttiende slag van de laatste serie kwam verbleken. Hevig schokken trokken door haar lichaam. Heel even nam hij het tempo iets terug in de hoop dat hij haar lichaam de tijd kon geven om op te laden. Na een slag of vijf ging het tempo weer omhoog, harder en sneller.

Met nog een paar slagen te gaan, met haar lichaam in een vernederende positie, haar vrouwelijkheid goed zichtbaar, kwetsbaar als maar mogelijk is, zag hij een hevige trilling door haar lichaam gaan, heviger bij iedere slag die hij gaf. Plotseling kreunde ze heel erg en in een spasme van haar lichaam kwam ze spuitend klaar. Er waren nog vier slagen te gaan, hij stopte of verflauwde geen moment, haar orgasme ging dieper en dieper. De glimlach van agent Grijs heeft ze niet gezien, en hij liet haar niet merken dat hij gezien had dat ze een orgasme kreeg. Hij liep naar de voorkant van het bureau, maakte haar handen los en ging op zijn stoel achter het bureau zitten. Toen ze moeizaam overeind kwam gaf hij haar de bekeuring van het verkeerd parkeren om door te scheuren. Met haar onderlichaam nog onbedekt stond ze er, pakte het aan en scheurde het door.

Als laatste zei agent Grijs haar dat ze haar onderbroek op moest pakken, in het bukken om dat te doen was alles zo kwetsbaar zichtbaar. Nadat ze de onderbroek opgepakt had viel haar rokje weer een beetje naar beneden. Zonder haar de kans te geven om zich netjes aan te kleden pakte hij haar bij haar elleboog en duwde haar de gang op. Ze voelde hoe hij genoot van het idee om haar zonder onderbroek de gang op te zetten.

Een kort mailtje tikte agent Grijs nog, hij wilde officier Zwart laten weten dat de afspraak gemaakt was, en dat die mevrouw heel erg sensueel kon zijn. Met een glimlach sloot hij de computer af, ging naar de kleedkamer om zijn uniform uit te trekken en weekend te gaan houden. Soms is een zondagmiddag werken wel de moeite waard. Nu een keer niet nors, maar met een glimlach verliet hij het politiebureau.

Dinsdagavond 19:45 uur,

Officier Zwart heeft er voor gezorgd dat hij de komende uren niet gestoord gaat worden, de leiding heeft hij overgegeven aan de brigadier van dienst. Deze kan de voorkomende zaken afhandelen. Hij pakt nog een mok koffie en leest de informatie die agent Grijs hem doorgestuurd heeft nog even door. Nog even opent hij google en zoekt op de naam, plaats en datum van Mevrouw van de Berg, vindt met die informatie haar facebook pagina, en ondanks dat haar profielfoto van ver genomen is kan hij de vrouwelijkheid van haar waarderen. Door de zonnebril die ze draagt is haar gezicht niet echt goed zichtbaar, en verder deelt ze geen herkenbare foto’s. Het maakt zijn nieuwsgierigheid groter naar de vrouw. Genietend pakt hij zijn kop koffie weer op en maakt even heel kort de balans op, €73 voor te snel rijden, uit ervaring weet hij dat de boete voor het beledigen van een ambtenaar in functie tegenwoordig een hoogte van meer dan €500, met een gemiddelde van €650 is. Hij weet dat die Mevrouw van de Berg hier echt wel van zal schrikken. De tijd gaat een beetje langzaam in zijn gevoel. Er zijn pas vijf minuten voorbij sinds hij de mok koffie pakte. Hij voelt een lekkere spanning bij het idee dat hij een jonge vrouw bij zich krijgt die niet tegen zal spreken als hij misbruik maakt van zijn macht. Hij heeft ook wel meerdere keren ontdekt dat er vrouwen zijn die het heel opwindend vinden als een man met macht deze op ze uitoefent.

Het klikken van hoge hakken die door de gang lopen trekt gelijk zijn aandacht. Dat is in ieder geval een goed begin, hij houdt van vrouwelijkheid in een vrouw. Voor zijn ogen probeert hij nog even het beeld van facebook verder in te vullen. Omdat zijn bureau aan het eind van de gang is hoort hij de doelbewustheid van het doorlopen. Mevrouw van de Berg hoeft niet te zoeken. Toch is er een moment van stilte nadat hij de hakken niet meer hoort lopen en voordat het klopje op de deur hoort. Waar agent Grijs altijd het effect van wachten in zet, vindt hij dat zijn rang en uitstraling zo hevig zijn dat verdere intimidatie niet nodig is. Gelijk nadat het kloppen verstomt is roept hij haar binnen.

Zonder schaamte bekijkt hij de vrouw die binnenkomt en vindt dat de foto van facebook haar echt geen recht doet. In het schaamteloos kijken wil hij zijn macht tonen en hij laat haar staan bij de deur waar ze binnen gekomen is. Het beeld prikkelt hem meer dan hij verwacht had, natuurlijk was er al een geile prikkel bij het idee dat hij vanavond de beschikking zou hebben over Mevrouw van de Berg, maar de vrouw die binnen gekomen is heeft heel goed naar agent Zwart geluisterd, ze heeft zich heel vrouwelijk opgemaakt, een spannend kort rokje aangedaan, zo kort dat hij een randje van het kant van één van de nylons ontwaard. Een top die een héél klein beetje doorschijnt waardoor hij gelijk een glimp van het kanten bh-deel die haar corset bekroont kan zien. De zwarte, glanzende pumps die hij hoorde klikken door de gang trekken als laatste zijn aandacht. Officier Zwart laat er geen gras over groeien, wil duidelijk laten voelen dat hij bepaalt en beslist. Hij laat Mevrouw van de Berg zich omdraaien en gebied dat ze ook haar rok omhoog doet. Een mooie bijpassende string met hetzelfde kant als in de bh laat een paar mooi gevormde nog beter uitkomen dan als ze helemaal bloot geweest zouden zijn. Misschien wel drie minuten laat hij haar zo staan, gewoon om te genieten, gewoon om haar te laten weten dat HIJ bepaalt. In de tussentijd sluimert er een erectie in de pantalon van zijn stijlvolle pak.

Even schraapt hij zijn keel en zijn sonore stem verteld hij haar dat ze haar rok kan laten zakken, naar zijn bureau toe moet lopen en kan gaan zitten op de klaarstaande stoel. Als ze zit kijkt hij haar nogmaals goed in haar gezicht, er is geen echte onzekerheid in te bespeuren, wel een boos tintje in haar ogen. Om haar toch een beetje onzeker te krijgen vraagt hij hoe de bestraffing door agent Grijs aangekomen is, en of ze daar de impact nog van voelt. Het helpt niet echt om haar onzeker te krijgen en hij waardeert de pit en waardigheid waarin Mevrouw van de Berg zich in deze situatie weet te bewegen. Mevrouw van de Berg vertelt dat het nog voelbaar is, maar zonder daar mee aan te geven dat ze tegen nog een sessie op ziet. Zo makkelijk laat ze zich niet op haar nummer zetten!

“Laten we even duidelijk zijn, u heeft die bekeuring, en ik kan u zeggen dat ze echt hoog zijn samen, en het is nog steeds u keuze of u wilt dat ik de bekeuringen door laat gaan naar het parket, of dat u in deze avond mijn vorm van straf gaat aanvaarden. De totale hoogte van de boete’s die voor u in het verschiet liggen is tussen de €600,– en €1000,–! Als u zich nu om draait en wegloopt is het duidelijk, als u blijft ook. Als u blijft spreekt u mij niet tegen, doet u ieder moment alles wat ik vraag, en heb ik de beschikking over u totdat ik besluit dat het genoeg is. Ik weet dat agent Grijs u de preek al wel gegeven zal hebben, ik doe dat niet. ’t Is uw keuze en daarmee af.” Niet eens onvriendelijk maar wel heel duidelijk had hij de woorden uitgesproken. Ze bleef zitten.“Dan over de strafmaat, ik geef steeds aan hoeveel slagen u krijgt, zodat u zich er op voor kunt bereiden, en ik bepaal wanneer ik stop. Voor deze bedragen is geen aantal meer te bedenken, dus daarin zal ik improviseren.” Tegenspraak duldde hij nu al niet meer.

Heel even dacht hij terug aan zijn jeugd, veel was er niet te vinden over seks of BDSM, maar hij herinnerde zich zo goed dat hij als jongetje in zijn dromen altijd bezig was met het redden van vrouwen uit het water of brandende huizen. Als hem dat gelukt was kreeg hij altijd een zelfde beloning van de vrouwen die hij gered had. Hij mocht alles doen! Zelfs toen hij nog geen idee had over wat alles zou kunnen zijn had dat hem een heel speciaal gevoel gegeven. Nu dwong hij het “ik mag alles doen” op een andere manier af, en ergens voelde hij de connectie met het redden van vrouwen nog. Even was hij in zijn herinneringen weggedroomd.

Net als agent Grijs liet officier Zwart Mevrouw van de Berg over zijn bureau buigen. Nu was het dromerige helemaal bij hem weg, en gelijk pakte hij een stevige cane. Zo mevrouw, we beginnen met een korte serie, deze bestaat uit vijftien slagen. Ferm en doortastend kwamen de slagen op haar billen.

Ze moet toch wel toegeven dat er nog een gevoeligheid in zit van de straf die agent Grijs haar gegeven heeft. Ze maakt zich wel een beetje zorgen, als hij al zo stevig begint, hoe hard zal hij dan straks wel niet te keer gaan! Toch was er een duaal gevoel in haar, al hoopte ze dat agent Grijs het niet gezien en gemerkt had, maar ze was in de strafsessie meerdere malen klaargekomen, tot haar eigen verbazing. Ze wist niet dat ze op straf en vernedering zo kon reageren. De nachten tussen de vorige straf en nu was ze soms zo maar wakker geworden, haar lichaam verhit en in gedachten stond ze dan weer over een bureau en kreeg met een harde cane, op die fantasie was ze dan met zichzelf aan het spelen gegaan en ze was heel erg verbaasd over de hevigheid van de orgasmes die ze daar mee gekregen had. Heel diep van binnen hoopte ze zelfs dat ze ook deze avond weer zo een ontlading zou mogen beleven. Ze had ook echt haar best gedaan om er heel sexy uit te zien en juist aan haar lingerie had ze extra aandacht besteed. Ze hoopte.

Zwart was een beetje verbaasd over hoe goed ze de eerste caning opving, hier een daar een kreuntje, maar geen neiging om haar billen te bedekken, geen wegdraaien of iets van deze aard. Om het zichzelf makkelijk te maken vertelde hij Mevrouw van de Berg dat er nu drie series achter elkaar zouden komen, een serie van 25, een serie van 30 en een serie van 35. Met de zwaarste cane gaf hij in een iets lager tempo slag na slag. Nu was er bij iedere slag duidelijk een kreun te horen. Met genoegen zag hij dat ze haar billen zelfs een beetje naar achteren stak, alsof ze verlangde naar de volgende mep. Ook al was officier Zwart geen heel ervaren spanker, hij keek goed en merkte dat hij in de zeldzame keren dat hij de alternatieve straf had kunnen geven nog nooit een dame als Mevrouw van de Berg tegen was gekomen, zij beantwoorde de droom die hij altijd had gehad.

Bij de eenentwintigste slag begon hij af te tellen zodat ze precies wist hoeveel er nog in deze serie zouden komen. Een hele flauwe boog kwam in het lichaam wat hij voor zich zag. Bijna in de beweging van de 25 slag pakte hij de volgende cane al op, en gaf aan dat de serie van 30 er gelijk achteraan kwam. Nu kwam de kromming in haar lichaam al na een slag of 15 heviger worden. Weer raakte hij haar, nam even de tijd, weer een slag, nog meer tijd ertussen om daarna weer met kracht de cane op haar billen neer te laten komen. Na een moment van terug houden zag hij dat de achterkant van Mevrouw van de Berg weer meer naar achteren kwam, als in een hunkering om de volgende tik te mogen ontvangen. Officier Zwart voelde het verlangen om haar even over haar billen te aaien. Hij deed het niet en hield het vol om tot de 30 slagen te komen. Dit keer telde hij niet af, maar liet haar zweven, alsof hij haar niet af wilde leiden, maar verder te drijven in haar gevoel. Na de dertigste slag zag hij een hevige rilling door haar lichaam gaan. Hij genoot van het zien van de emotie in haar lichaam.

Verbaasd voelde Mevrouw van de Berg dat er weer gebeurde wat ze tot voor een kleine week niet kende, maar waar ze in de middag over gefantaseerd had, de hoop dat ze weer zo iets speciaals zou meemaken. Ze voelde dat in de hevige rilling ook haar vagina echt nat aan het worden was. ’t Was nog geen volwaardig orgasme geweest, maar alle voortekenen waren dat dit niet lang meer uit zou blijven. Natuurlijk had ze met de nodige mannen gevreeën, maar bijna altijd waren die lief en teder geweest en hadden hun best gedaan om haar een plezier te doen, ze vroeg zich in een flits af of officier Zwart ook in seks gewoon zou nemen wat hij wilde en alleen bij het idee voelde ze zich nog natter worden. Bijna voelde het als een teleurstelling dat ze nog in haar rok over het bureau stond Alsof het buiten haar omging spreidde ze haar benen zo ver als haar rokje het toestond, ze voelde het in die beweging een beetje op kruipen en wist zeker dat nu op beide benen de kanten rand van haar nylons zichtbaar moest zijn. Ze wilde hem uitdagen om harder te zijn, de vrouw in haar tot bloei te laten komen.

Scheef glimlachend zag officier Zwart dat ze haar benen wijder zette, dat ze zelfs bij een vorm van genieten aan het komen was. Weer een serie, nu die van 35 slagen. Plots, al heel vroeg in de serie zag hij dat de handen van Mevrouw van de Berg een eigen leven gingen leiden, ze klemden zich om de rand van het bureau. Haar knokkels wit gekleurd door de kracht waarmee ze zich vasthield. Net was het nog een rilling die door haar lichaam ging, nu was het daar ver voorbij, schokkend hing Mevrouw van de Berg aan de rand van het bureau, hijgend gierde de adem door haar luchtwegen, en bij iedere slag voelde hij dat ze verder de diepte in ging, minstens vijf slagen lang. De uitputting die er op volgde maakte dat ze de laatste paar slagen bijna niet meer reageerde maar er straalde een voldane rust uit haar lichaam.

Met haar ogen gesloten was er de verbijstering in haar, klaarkomen is lekker, maar dit was zoveel heftiger en heviger dan ze kende. Als een verlossing voelde ze de hand van officier Zwart over haar benen omhoog gaan, onder haar rok komen en even voelde ze zich kleuren, nu zou hij ontdekken hoe nat ze ondertussen geworden was. Hoe zou hij daar op reageren? Aan de ene kant raasde het denken door haar hoofd, aan de andere kant voelde ze een rust die ze zelden had meegemaakt. Normaal zou ze zich erg vernederd voelen, en nu wond het haar op. Daar was de hand waarop ze hoopte, die dwalend tussen haar benen door ging, die de lijnen van de string verkende, die midden op haar natheid drukte, waardoor ze nog heviger verlangde naar meer. Bijna had ze hem gevraagd om haar rok uit te doen. In die overpeinzing voelt ze gelukkig dat harde handen bijna haar rok van haar afscheuren, met zo veel kracht dat de rok in één beweging naar de grond gaat en ze voelt dat hij haar voet een beetje optilt zodat ze er uit kan stappen, zelf stapt ze snel met haar andere been er uit.

Als haar voeten weer op de grond staan voelt ze dat officier Zwart ze nog wijder zette dan ze net had, niet meer gehinderd door de rok laat hij haar billen mooi uitkomen door haar lichaam nog verder over het bureau te trekken. Ze weet dat hij nu voor haar staat, maar ze wil hem niet zien, ze wil hem voelen. Geschokt ontdekt ze dat ze echt de cane weer wil voelen. Hij hoeft geen getal te noemen, hij mag doorgaan tot haar lichaam breekt in een orgasme. Nooit heeft ze die aandrang zo gevoeld. Gelukkig, daar is hij weer, de cane die haar nu bijna blote billen raakt. De ene keer een centimeter boven haar zitvlees, dan weer een paar centimeter lager. Een echt ritme kan ze er niet in ontdekken, wel voelt ze steeds die felle scheut van pijn als de cane haar raakt. In trance ontdekt ze dat de pijn niet meer overheerst, de pijn is nu een middel geworden, het brengt haar dichter en dichter bij het volgende orgasme, ze voelt dat officier Zwart haar tergt, als de boog sterker wordt slaat hij iets langzamer maar ook iets harder. Zo dubbel, meer pijn brengt haar meer genot. Plots is er geen houden meer aan, en is ze alleen nog maar lichaam, een lichaam wat met en in een grote golf klaarkomt.

Zijn broek staat helemaal strak, hij voelt hoe zijn stijfheid spontaan gekomen is. Wat hij ziet is ook zo veel meer dan hij verwachtte voor Mevrouw van de Berg binnen kwam. Wel weet hij dat hij hier altijd over gedroomd heeft, dit is alles mogen doen, zonder zich te bedenken ritst hij zijn broek open en neemt niet de moeite om haar uit haar string te werken, ruw trekt hij deze aan de kant en in een vloeiende beweging duwt hij zijn lid in haar, hij voelt gelijk hoe haar lichaam er op reageert een kramp die door haar spieren gaat doet hem nog meer genieten, hij voelt de warmte en de strakheid toe nemen terwijl hij zo diep mogelijk in haar dringt. Hij heeft het gevoel dat hij dit niet lang vol kan houden en redelijk bot trekt hij zich terug. Hij hoort een zucht van ongenoegen.

Hij pakt haar handen, helpt haar overeind en legt haar op de salontafel die ook in zijn grote bureaukamer prijkt. Op haar rug legt hij haar neer, en uit zijn persoonlijke attributen la tovert hij een ouderwetse houten 30 cm liniaal. Op de tafel liggend spreid hij haar benen om pijn en lust samen te laten vallen. Zonder meededogen slaat hij met de liniaal op haar vrouwelijkheid, hij ziet echt wel dat het pijn doet, maar hij herkent nu de spanning in haar lichaam, hij geeft pijn en krijgt lust te zien. Even weet hij niet meer of hij nog wel een straf aan het geven is, Mevrouw van de Berg gaat anders met pijn om dan hij ooit heeft gezien.

Totale verbazing raast door haar heen, hoe vaak, waardoor en in welke positie ze een orgasme heeft gehad is allemaal ver van haar weg, het is alleen maar voelen en zijn, weer de pijn, weer een spanking, haar tepels voelen gekneusd aan nadat hij haar (zonder dat hij het zelf wist) door alleen haar borsten aan te raken bij een nieuw hoogtepunt bracht, op het moment dat hij zijn aandacht van haar borsten naar haar tepels en tepelhoven verlegde was de intensiteit nog weer heftiger, zo vaak had ze het idee en gevoel dat heviger toch echt niet kan, en iedere keer vertelde haar lichaam van wel! Nu zat ze op haar knieën voor de salontafel, ergens was ze het doorschijnende topje kwijtgeraakt, ze had het van hem uit moeten doen. Er was geen gêne meer toen hij het vroeg. De string lag ergens nat en stuk getrokken onder zijn bureau. Ze hoorde een fles opengaan en officier Zwart stond naast haar met een glas drinken, gretig dronk ze het op. Nadat ze het glas leeg had voelde ze zijn hand op haar rug en werd ze weer over de salontafel geduwd, en de felle pijn van de liniaal kwam keer op keer op haar billen, waar het vandaan kwam wist ze al lang niet meer, maar haar lichaam gaf en gaf en bleef geven. Het maakte haar niet meer uit dat haar lichaam met kracht squirte tijdens sommige orgasmes, de eerste keren dat het gebeurde had ze zich opgelaten gevoeld, officier Zwart had er niet meer aandacht aan geschonken dan een: “hmmm, dat ziet er mooi uit, doe maar mevrouw.” Ze had al gemerkt dat hij er juist op aanstuurde om het te laten gebeuren, ze voelde dat nu hij de kans had om zijn manier van straf te geven heel anders was geworden dan hij had verwacht, hij met heel veel aandacht haar lichaam bespeelde.

De volgende schok was dat hij niet meer alleen haar lichaam bespeelde, maar ook met zijn brommerige stem haar geest. Vlak voor hij haar op haar knieën voor de salontafel had gezet had hij, terwijl ze helemaal met haar benen wijd op het tafeltje lag toe gebromd dat ze klaar mocht komen. Zonder dat hij haar aanraakte ging de golf van een orgasme door haar heen.

Hard was hij, hij wist het echt wel, nog nooit had hij in een strafsessie zoveel geslagen, de cane op billen en borsten neer laten komen. De kracht van de slagen was vreemd voor hem, het was haar lichaam, haar reageren, haar uitdagen tegen de pijn in, haar vermogen om te genieten van de pijn, onbegrijpelijk. Nu ze weer voor het tafeltje zat en haar billen danste onder de liniaal bromde hij weer dat hij een orgasme wilde zien. Drie of vier slagen later viel ze bijna over de tafel heen van de hevigheid van weer een golf die brak. Haar lichaam riep hem toe dat het meer wilde, meer voelen, meer ervaren en vooral meer de cane. Hij gaf, keer op keer, iedere cane was al zo vaak in actie gekomen deze avond, en nog kon hij het aan om haar de pijn te laten voelen. Hij vroeg zich eigenlijk niet meer af of het nog straf was, hij was verbaasd, verwonderd en ja, natuurlijk ook geil, maar dan niet meer op de manier die hij normaal kende, dit was het verterende vuur waar hij over gelezen had en waarbij hij altijd smalend zijn schouders had opgetrokken omdat het niet zo kon bestaan. Nu in dit moment wist hij wat er bedoeld werd, zo hevig dat het letterlijk lichamelijk pijn deed. Met zijn grote hand gaf hij haar een spanking, eerst de ene bil die een lange spanking kreeg. Hij voelde de warmte van de bil onder zijn hand. Geen tellen meer, geen opdracht om de volgende slagen op te vangen, hij spankte haar hard met zijn hand. Even dreigde ze om te vallen, een combinatie van weer een hevig orgasme in combinatie met een lichamelijke uitputting, zo vaak als ze een orgasme had meegemaakt moest dat de tol van haar lichaam eisen.

Het voelde of iedere zenuw nu alleen maar gevoel doorgaf, er was bijna geen licht in het bureau, buiten was het al lang donker, en nog voelde het of het licht haar verblinde. Haar zintuigen leken gespitst om alle informatie op te nemen. Bijna dankbaar voelde zich toen officier Zwart haar even op een stoel plaatste en nog een glas drinken gaf. Nu pas voelde ze de moeheid, maar ze dreef door op de adrenaline die deze avond bij haar los gekomen was. Ze voelde hoe hij naar haar keek, en tot haar verbazing voelde zij zich er comfortabel bij, na alles wat hij met haar gedaan had was er geen schaamte om zo met haar benen wijd op de stoel te zitten, ze voelde een kwetsbaarheid die haar zelfs in dit moment van relatieve rust nog opwond. Haar idee van tijd was ze helemaal kwijt, was ze hier een half uur of was het langer? Ze nam niet de moeite om met haar ogen een klok te zoeken. Nu was alles gewoon wat het was, maar vooral ongewoon! In de tijd dat hij haar even rust gunde merkte ze zelfs een ongedurigheid, ze wilde nog een keer het diepe in, nog een keer de cane voelen, nog een keer meemaken hoe haar lichaam de pijn omzette naar een volgend orgasme. Als in het naar zichzelf kijken in een film vroeg ze zich af hoeveel ze nog zou kunnen hebben.

Officier Zwart nam Mevrouw van de Berg weer mee naar zijn grote bureau, liet haar er weer overheen buigen, steunend op haar onderarmen. Hoe vertrouwd waren haar bewegingen in zo een korte tijd geworden, hoe mooi was het om haar te zien, hoe goed was het om haar de pijn toe te dienen. Heel even deed hij nog een poging om het als straf te laten lijken door te zeggen dat dit de afronding van de strafsessie zou worden, voor hij zowel de liniaal als de canes bij haar handen neerlegde, als een stukje psychologie om haar bang te laten worden voor het volgende wat zou komen. Tijdens het neerleggen merkte hij het zelf al, er was geen angst voor de canes, hoe gemeen ze ook konden raken. Toen hij aangaf dat ze allemaal nog een keer in de straf langs zouden komen veranderde de uitdrukking in haar lichaam niet. Met een glimlach voelde hij dat dit niet de avond was die hij verwacht had, dit was de avond waar hij al 30 jaar over gedroomd en gefantaseerd had. Dit was: “Je mag alles met me doen.”

De cane kwam weer op de billen van Mevrouw van de Berg terecht, slagen hard en met vaste hand gegeven. Eigenlijk was officier Zwart wel een beetje trots op de hardheid die hij tentoon spreidde en haar reacties erop bleven komen. Alleen in en door dat wederzijds reageren op elkaar was hij voor haar harder dan hij ooit in een strafsessie geweest was, maar hij wist dat hij verloren had als politieambtenaar die straf wilde geven. Daar maalde hij nu helemaal niet om, zijn glimlach tijdens het vastberaden omgaan met de cane stond op zijn gezicht gebakken. Hij nam zichzelf voor om na de cane die hij nu gebruikte nog één cane te gebruiken, de hardste nog wel. Hij pakte hem op en dacht er over om nog 30 slagen te geven. Bij de tiende slag zag hij het ondertussen vertrouwde beeld, en waar het vandaan kwam begreep hij echt niet maar weer was er een hevig spuitend orgasme bij Mevrouw van de Berg te zien. In de volgende slagen zag hij dat haar lichaam zich al weer aan het opmaken was voor een volgend geven, met harde langzame slagen was hij bij vierentwintig aangekomen waarna het niet tegen te houden orgasme kwam. Van binnen telde hij door en besloot niet bij dertig te stoppen, maar door te gaan tot het orgasme weg zou ebben. Wel tien slagen kon hij nog geven, toen kwam haar lichaam weer tot rust.

Veel was er niet gesproken in deze avond. “Mevrouw van de Berg, dit was het inlossen van de straf en ik zal er voor zorgen dat de bekeuringen de prullenbak in gaan.” Trots was hij op zijn zakelijke toon en hij wilde haar kleding bijeen zoeken en op het bureau leggen.

Heel ver weg hoorde zij de woorden, eerst drongen ze niet door, heel langzaam begreep ze dat het nu voorbij was. Ergens onder in haar buik was er een moment van hevige teleurstelling, ze wilde nog niet dat het voorbij zou zijn, ze wilde nog de pijn voelen die haar zoveel gegeven had deze avond.

Voordat hij begonnen was om de kleren bijeen te brengen hoorde hij haar stem: “Mijnheer, wilt u alstublieft nog even doorgaan, nog niet stoppen.” De vraag werd zo intens uitgesproken dat het hem helemaal overdonderde. Zonder zich te bedenken pakte hij de eerste de beste cane die hij zag liggen en zonder antwoord te geven deelde hij de volgende klap uit. Hij zag hoe een rilling door haar lichaam ging, wat het allemaal met haar deed. Geen idee had hij meer hoeveel slagen hij naar haar vraag gegeven had, de cane leek als vergroeid met zijn hand. Weer genoot hij van de orgasmes die door haar lichaam raasde, haar bijna van de benen gooide, ze moest echt steunen op het bureau, maar ze wilde niet opgeven, ze wilde meer, haar hele lichaam schreeuwde het uit.

De harde cane, drie opeenvolgende spuitende orgasmes, en nog hield ze het bureau vast in het verlangen om nog meer te voelen. Hij zag hoe heel langzaam de overprikkeling binnen kwam, het bijna niet meer kunnen. Nog hield hij niet op, maar zeker nog tien slagen, harder dan hij ooit gegeven had duwden haar weer een orgasme in, schokkend hing ze over het bureau.

“Genoeg Mijnheer.” was het enige wat ze uit kon brengen. Gelukkig luisterde hij en voelde ze zijn hand op haar rug die haar vasthield, toen ze bijna door haar benen zakte waren zijn armen er en vingen haar op. Het zweven was letterlijk geworden, hij tilde haar en legde haar op de salontafel om bij te komen. Een glas drinken werd in haar hand geschoven, zijn jasje over haar heen gelegd. Ze had gevoeld wat het kan zijn.

Zeker een kwartier had ze nodig om bij te komen, nog kneep ze af en toe met haar handen, maar haar ademhaling werd weer een beetje rustiger. Weer gaf hij haar een glas drinken. Hierna kwam ze uit zichzelf overeind. Voor zijn plezier keek hij naar de omgekeerde striptease toen ze, zij het zonder string, haar kleding aantrok en in orde bracht. Hij keek haar aan om te zien of het goed met haar ging, toen hij daarvan overtuigd was gaf hij haar een hand en bracht haar naar de deur die hij bedachtzaam achter haar sloot.

Agent Grijs zou alleen maar een heel kort mailtje krijgen dat het bevredigend verlopen was. Zelf was officier Zwart zo ondersteboven van wat er gebeurt was dat hij zeker wist dat hij dat gevoel niet met een ander kon delen. Een leegte vulde zijn buik, een gemis van een droom die waarheid geworden was, maar nu weer buiten zijn bereik was. Ergens hoopte hij dat ze bewust weer een ambtenaar zou beledigen in de hoop dat hij haar daardoor weer zou zien en de straf die geen straf was mocht geven, nog één keer de droom van alles mogen doen echt mee te maken.

In haar gezellige huiskamer liep Mevrouw van de Berg rond, ze straalde geen rust uit, maar eerder een ongedurigheid. Sinds ze op het politiebureau geweest was, waar ze twee keer een spanking had ondergaan was er iets in haar veranderd. Ze had iets in zichzelf ontdekt wat ze niet kende. Een nieuw en hevig verlangen koppelde zich aan haar seksualiteit. De herinnering aan de avond met Officier Grey leefde diep in haar. Ze merkte hoe vaak het haar zo maar in beslag nam.

Haar gedachten terug gingen naar die avond. Weer verbaasde ze zich hoe diep het verlangen in haar was. Natuurlijk had ze wat rond gezocht op het internet en ontdekt dat “het” een naam had Spanking, ze fantaseerde en droomde er over .

Op haar werk was ze minder geconcentreerd, zat vaak wat dromerig voor zich uit te kijken en haar beste vriendin had haar pas op de man af gevraagd of ze soms verliefd was. Verliefd was het niet, maar wat ze wel voelde kon, wilde en durfde ze niet tegen haar vriendin te vertellen, wat zou die wel niet denken als ze vertelde dat ze voor straf goed op haar billen geslagen was, en daarbij, wat het in haar lichaam en gevoel met haar gedaan had.

Ze voelde de warmte alleen al bij het idee weer door zich heen gaan en voelde het blosje op haar wangen toen ze terug dacht aan hoe ze gevraagd had om niet te stoppen maar door te gaan, door te gaan tot ze uitgeput over het bureau hing. Iedere keer als ze een politieman in uniform zag, of een statige man in een mooi pak voelde ze weer een plotselinge golf van onbeheerste hitte door buik en onderlijf gaan, zo hevig dat het haar echt overweldigde.

Ze wist echt wel dat ze een gezonde vrouw was met haar behoefte en seksualiteit. Nu er op dit moment geen man in haar leven was speelde ze heel regelmatig met zichzelf, alleen sinds ze het nieuwe voor het eerst had ervaren leek de bevrediging niet meer zo intens als “ervoor.” Nu had ze ontdekt dat als ze fantaseerde hoe ze gespankt was er wel een heviger orgasme kwam, maar ook daarin was er nog een stukje gemis, ze miste de striemende hevige pijn die ze gevoeld had toen de cane haar billen raakte. Ze wilde weer díe pijn, de cane of de liniaal die haar mooie blanke billen helemaal roze konden maken.

Haar onrust stoorde haar, haar ongedurigheid zat haar in de weg. Het ene moment wilde ze dat ze nooit had gevoeld wat ze nu ervaren was, probeerde ze verder te gaan zoals ze altijd gedaan had. Het lukte gewoonweg niet om verder te gaan nu ze dit nieuwe wist. Haar gevoel van onrust werd nog meer versterkt door dat ze zich herinnerde hoe de dagen na de bestraffing op het politiebureau geweest waren, nog nooit had ze, ondanks de verwarring die er ook in haar was, zo veel rust in zichzelf ervaren. Nog nooit was ze zo vredig geweest, was het goed.

Pas een paar dagen erna was de grote onrust in haar begonnen, was ze meer en meer op het internet aan het zoeken geweest. Soms kwam ze een filmpje tegen wat haar aansprak en waarbij ze fantaseerde dat zij de hoofdrol had, maar het maakte het gemis aan het echte voelen van de pijn alleen maar groter. Ze wilde…

Ze bedacht dat even lekker de stad in gaan haar misschien wel een beetje af zou leiden. Ze liep naar de slaapkamer om zich om te kleden en merkte dat haar handen het korte sexy rokje wat ze die avond gedragen had streelden. Ze kon het niet laten, zocht haar mooiste lingerie op, legde het rokje klaar en een top met veel zwart kant. Met een blosje op haar wangen pakte ze er een paar mooie stay up kousen bij met een kanten rand. Verbaasd over haar eigen overmoed ging ze snel naar de douche en liet het water heerlijk over haar lichaam gaan. Na de douche verwende ze haar lichaam met een lekkere body lotion en als in trance trok ze de kleren aan die ze klaargelegd had.

Ze voelde haar onderbuik erdoor samen trekken. Ze wilde rust en dit wakkerde alleen maar verlangen aan. Impulsief pakte ze de telefoon en vroeg haar vriendin om mee te gaan de stad in, samen wat eten en een glaasje wijn. Misschien bracht dat wat rust.

Tegen zeven uur reed ze naar de stad waar ze om half acht afgesproken had. Ze was zich er helemaal niet van bewust, maar ze reed eerst langs het politiebureau, al een paar keer had ze zich er op betrapt dat ze daar zo maar stond met haar auto. Ach, nu ze er toch stond liet ze de auto er maar staan. Bijna was ze de trap opgelopen om het bureau in te gaan.

Haar telefoon ging, gelukkig, haar vriendin vroeg waar ze was en vertelde dat zij al in hun favoriete restaurant zat. Toen Mevrouw van de Berg er ook binnenliep viel het haar op dat er verschillende mannen met een blik vol waardering en sommigen zelfs met pure extase naar haar keken. Op dat moment was ze zich pas weer van haar kleding bewust, ze viel op door haar sexy uitstraling!

Haar vriendin schoot in de lach, keek haar heel indringend aan en zei: “En jij gaat mij vertellen dat er geen man in je leven is?” Mevrouw van de Berg glimlachte terug en dook snel in het achterste hoekje van de bank en pakte het glas wijn van haar vriendin aan. “Gezondheid! En nee, er is echt geen man in mijn leven, ook niet in de nabije toekomst.”

De avond ging snel voorbij, het was gezellig, en omdat de vriendin niet verder aangedrongen had, was er ook niet meer over “mannen” gesproken, maar hadden ze gezellig gepraat, lekker gegeten en het glaasje wijn erbij had de avond compleet gemaakt. Er was maar één ding waar Mevrouw van de Berg zich zorgen over maakte, ze had veel te veel op om nog terug te mogen rijden, en haar auto stond precies voor het bureau, dat risico wilde ze toch echt niet nemen. Of?

Na afscheid genomen te hebben van haar vriendin liep ze langzaam naar haar auto. Het politiebureau lokte haar. Haar grootste verlangen was naar officier Grey, maar in de trilling in haar lichaam, het verlangen wat er door haar buik raasde, zou ze al heel tevreden zijn als ze even weer de straf mocht voelen die agent Zwart haar toegediend had. Ze hoopte dat hij het niet gemerkt had, maar ook tijdens die bestraffing was ze meer dan eens klaargekomen en vlak voor het eind had ze voor het eerst in haar leven met kracht een vrouwelijke ejaculatie gevoeld.

Zou één van beiden dienst hebben? Het licht boven de deur brandde, het riep, het trok haar naar zich toe. Ze begreep gewoon weg niet hoe groot haar verlangen was, hoe het in haar brandde.

Plotseling had ze een plan, een reden om naar binnen te gaan. Vastberaden liep ze de trap op en deed de deur van het bureau open. De eerste blik die haar ogen vast pinden waren de donkere ogen van Agent Zwart, die nurks achter de desk zat. Vol spijt vroeg Mevrouw van de Berg zich af wat ze nu toch aan het doen was. Ze zag de ogen tegenover zich veranderen, agent Zwart had haar zeker herkend en keek haar dwingend aan en wenkte haar naar zich toe. “Weer een bekeuring waar ik je mee moet helpen om die weg te werken?” Ze voelde dat ze hakkelde, bloosde en weer dat rotgevoel dat haar benen week maakte en een bal die door haar buik gonsde om zich uiteindelijk in haar schaamstreek te nestelen.

“Agent Zwart, ik ben blij dat ik u hier tref, maar gelukkig heb ik geen bekeuring openstaan. Ik wil wel voorkomen dat ik die krijg, dus daarom kom ik hier binnen. Ik ben net met een vriendin uit eten geweest en ik heb er wel een paar glazen wijn bij gedronken, en weet niet of ik nu nog wel mag rijden. Wie anders dan de politie zelf kan mij dat vertellen? U toch zeker!” Het hakkelen had plaatsgemaakt voor een driest gevoel, overmoedig en alleen al het weer zijn op de plaats waar ze nu twee keer straf had gehad gaf haar een stukje van het gevoel terug. Aan de andere kant riep het een minstens zo grote onrust in haar lichaam op. Weer wilde ze, weer voelen, maar ook weer overgeleverd zijn. Niet mogen kiezen, maar doen wat haar opgedragen wordt, dát gevoel.

“Komt u maar even mee, niet iedereen wordt hier graag gezien, en ik denk dat u zich prettiger voelt als ik u even naar een kamer breng waar niet zo maar iedereen naar binnen kan, en waar u niet zichtbaar bent voor de buitenwereld. Zo ziet u gelijk, de politie denkt met u mee.” Hij wenkte een jonge politieagente en gaf haar de opdracht om de desk in de gaten te houden, ook gaf hij zijn collega nog een paar opdrachten om te vervullen.

Vragend keek hij Mevrouw Van de Berg aan. Ze kon niet anders dan hem volgen en liep met hem mee de gang in die ergens het bureau in leidde. Nog één keer liep hij een gang door, en voordat hij de richting aangaf wist ze het, het was het bureau waar Officier Grijs haar ontvangen en gespankt had. De golf door haar lichaam was nu meer dan onmiskenbaar en de huivering was voor agent Zwart al lang niet meer te ontgaan.

“Een herinnering aan deze plaats Mevrouw Van de Berg?” Agent Zwart had dus haar naam ook nog onthouden, en ze vroeg zich af wat de agent en de officier hier met elkaar over besproken hadden, wat hier gebeurt was, was echt wel hevig geweest. Alsof hij haar gedachten kon lezen sprak hij verder: “Nee hoor, hij heeft er niet met mij over gesproken hoor. Dat jij nu hier weer bent laat voor mij het puzzelstukje op de plaats vallen. Je hebt gewoon weer de behoefte om te ervaren wat een echte man en een straf met je doen.” Ze voelde dat haar mond openviel, wat haar een niet bijster slimme blik gaf.

Voetstappen klonken door de gang, een kort maar duidelijk tikje op de deur. Ze voelde de kleur niet alleen op haar wangen, maar de warme gloed trok door tot in haar nek. Een andere warmte ging ook door haar lichaam, een warmte die zich nestelde in haar onderbuik, een warmte die het sluimerende verlangen in haar in eens in een ware vuurzee deed ontbranden.

“Dank je wel Agent Zwart, je hebt dit op een goede manier opgevangen.” Alleen de stem te horen die ze ook had gehoord in haar hevige moment hier deed haar onderlichaam meetrillen en riep de herinnering aan alle keren dat ze hier was klaargekomen heel hevig op. Agent Zwart vertrok met een kort knikje naar Officier Grijs terug naar zijn bureaudienst.

Zijn ogen haakte in de hare en hij liep naar het bureau, en zonder zijn blik van de hare te halen pakte hij in de la. Met een klap kwam de houten liniaal op het blad van het bureau terecht. Zonder woorden draaide hij zich om, liep naar een ingebouwde kast, en kwam met drie verschillende canes terug en legde deze naast de liniaal. Heel even was er een stilte, geen beweging als in een stilte voor de storm. Weer liep hij naar de kast en kwam dit keer terug met twee houten dingen die leken op een cricket bat. Mevrouw Van de Berg voelde een nieuwe golf van verlangen door haar buik razen, zonder dat zij ze kende hadden de houten latten een onvoorstelbare aantrekkingskracht.

“Je wilt het?” Veel woorden maakte hij er niet aan vuil. Heel stil kwam haar antwoord, een knikje zonder woorden. Hierna liep hij naar haar toe, pakte haar hand en legde haar, zoals ze zich zo goed herinnerde, op de manier waarop het vorige keer geëindigd was over het bureau, deed haar rok naar boven en trok zonder zich te bedenken de string die ze aan had in stukken. Mevrouw Van de Berg zag hoe hij als eerste gelijk één van de twee houten paddels pakte, een diepe zucht kwam vanuit de diepste diepte in haar, het verlangen naar de pijn zo overheersend, het verlangen naar het aanraken van haar sensualiteit en het weer voelen van die zo diepe rust. Ze gaf zich over, nog één zucht en haar lichaam ontspande voor wat nu zou gaan komen.

0 0 stemmen
Jouw Waardering

You may also like...

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties