Muren

En dan gaat het niet. De avond ervoor zo onstuimig hevig en intens. De sadist zo op de voorgrond, ongenaakbaar, hard, nemend, met een glimlach en zonder enige twijfel. Een avond die niet vergeten gaat worden.

De avond erna, zij net zo mooi en bereid de dans te dansen zonder te weten waar de dans haar brengt. Tot mijn verbazing is het weer de sadist die het hevigst naar voren komt. Even een een moment dat zo fijn, opwindend, in het bijzondere wat we kunnen ervaren en delen

Dan ineens, ik merk dat ik niet meer er vol in ga, ik weet dat de avond ervoor zo hevig geweest is, ik zo veel van haar genomen heb, en haar de diepte, zowel in haar lichaam als geest, heb laten ervaren.

Dan blokkeer ik, heel tegenstrijdig, omdat ik bang ben dat ik te veel van haar vraag, te veel pijn op haar al geteisterde lichaam, en zeker de diepte van de vernedering is waar ik ineens niet meer bij kan. Niet zij geeft aan dat het niet gaat, maar blijft haar schoonheid en gave geven. Het wordt een hinken wat steeds moeilijker wordt. Het is mijn angst om over haar grenzen te gaan die mij steeds meer beperkt en verlamd.

Nog even heb ik het geprobeerd, maar de connectie glipt tussen mijn vingers weg. We besluiten terug te gaan naar de bank voor wat drinken.

Samen praten we, ik vind het moeilijk om toe te geven, het voelt als of ik gefaald heb. Aan de ene kant weet ik dat het niet een falen is. (Maar emotie en ratio lopen niet gelijk op.)

Nu proberen niet weg te lopen voor mij zelf, niet weg te blijven van de pijn. De weg terug te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *