Niemand weet….

…van het overweldigende gevoel van eenzaamheid dat ik soms ervaar. De strijd met mezelf om balans te vinden, verdriet sluimert vreemde wegen die ik niet altijd grijpen kan.

Al langer heb ik het gevoel dat ik opgebrand ben. Ik sleep mezelf al weken gevoelsmatig door een dikke modder. Deels is het mijn chronische vermoeidheid, deels is het een opstapeling van gewoon teveel. Teveel wat op mijn schouders rust, teveel mensen die op mij leunen, teveel om te regelen, teveel om te verwerken.

Het is ook een kwestie van te weinig. Te weinig rust, te weinig tijd voor mezelf, te weinig ruimte om te verwerken. Al jaren is mijn leven een opeenstapeling van kleinere en grotere gebeurtenissen, van heftig en ingrijpende veranderingen, van verlies en verdriet. Van overleven en sterk zijn….

Het is op. Ik merk al weken dat ik verschijnselen heb die een burn out aantonen, ik heb geen werkgever waartegen ik zeggen kan ‘sorry het lukt me even niet’. Ik heb ooit de keuze gemaakt mijn  leven zo in te kunnen richten dat ik niemand verantwoording verschuldigd ben, dat keerzijde daarvan is dat er geen vangnet is. Dus hoe moe en op ik ook ben, ik zal altijd ergens energie moeten zien te vinden om door te blijven gaan. Mijn kinderen hebben geen tweede ouder die hen op kan vangen, er zijn iedere week weer dagen waarin ze volledig op mij leunen en ondanks hun leeftijd (een leeftijd waarop menig jong volwassene de beweging naar een eigen leven maakt en loslaat) zijn zij zo kwetsbaar dat ze mij nu misschien wel harder dan ooit nodig hebben.

Het forum is meer dan belangrijk voor me, het anderen een veilige plek bieden is  heel erg belangrijk voor me. Ik merk al een tijdje dat ik me te kwetsbaar voel om te delen wat mij bezighoudt, ik accepteer dat dit de schaduwzijde van beheerder zijn is. Meestal kan ik dat heel goed plaatsen, er zijn momenten dat het me intens verdrietig maakt. Ik voel me niet veilig genoeg om te delen wat mij bezighoudt, dat ligt bij mij. Ik moet daar een betere of andere weg in vinden. In het anderen een veilige plek bieden struikel ik over dingen waar ik voorheen nooit gevoelig voor was, ik merk dat het me onzeker maakt, dat het me raakt, er zijn dingen die me pijn doen.

Vandaag gebeurde er iets wat ik nooit had kunnen voorzien maar mij heel erg verdrietig maakt. Het forum is tussen mij en Grey in komen te staan. Ik ben in de war, ik weet waar mijn loyaliteit ligt maar twijfel aan de zijne. Dat is het allemaal niet waard, al die emoties die ik vandaag gevoeld heb, de verwarring, de twijfel, het verdriet. Het zegt iets over mijn gevoeligheid, over mijn kwetsbaarheid. Over hoe veel ik geef, hoe ver ik daarin ga en hoe ver ik mijzelf soms uit het oog verlies. Ook dát ligt bij mij, ik moet misschien opnieuw de kaders definiëren maar eerst en vooral heb ik rust nodig.

Ik ga dus een stapje terug doen. Als beheerder blijf ik aanwezig om de hoogstnoodzakelijke dingen te regelen maar ik ga me even niet mengen in de gesprekken. Jullie zijn allemaal volwassen mensen, ik vertrouw erop dat jullie in staat zijn met respect op elkaar te reageren,met respect voor de verschillen en met respect voor het doel van deze site: Het bieden van een veilige en besloten plek voor gelijkgestemden om met elkaar te praten over de gevoelens en beleving van bdsm.

Voor leden die praktische hulp of advies nodig hebben met betrekking tot het forum, jullie kunnen Grey altijd een bericht sturen of mailen op gravbeek@hotmail.com

Ik doe even een stapje terug, ik kan niet zeggen voor hoe lang.

Liefs

MisTique

0 0 stemmen
Jouw Waardering

Karen

Blogger en curator van diverse bdsm (kunst) sites

You may also like...

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties